LUDZKIE ODDZIAŁYWANIE

Mimo że metody oddziaływania na członków zespołów łudźkich, oparte na teoretycznych osiągnięciach tego nurtu, stały się w ręku niektórych przedsiębiorstw kapitalistycznych — podobnie jak niegdyś osiągnięcia tayloryzmu — narzędziem dodatkowego wyzysku klasy robotniczej, osiągnięcia te były koniecznym krokiem przygotowującym najnowsze kpncepcje teorii organizacji i zarządzania, związane m. in. z nazwiskami D. McGregora (1906—1964) i R. Likerta (ur. 1903). Polegają one na uznaniu, że brak zaufania do dobrej woli członków zespołu i ich samorzutnej chęci do pracy oraz nadmierne ograniczanie ich samodzielności przez zbyt drobiazgowe instruowanie i nadmiar kontroli od­działują przeciwskutecznie (3.3.2.) nie tylko na dobre samopo­czucie członków zespołu, lecz także na integrację społeczną ze-A społu i wydajność pracy. Koncepcje te, rzecz jasna, nie ograni­czają się, tak jak to było z kierunkami technologiczno-fizjologicznymi, do samych tylko instytucji gospodarczych, ani — jak teorie administracji — do instytucji gospodarczych i admini­stracji państwowej. Rozciągają one teorię organizacji na wszy­stkie w ogóle instytucje, w których skład wchodzą zespoły ludz­kie, a więc na zakres przedmiotowy właściwy ogólnej teorii orga­nizacji i prakseologii.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *